KARMAŞIK BİR DÜNYA

  Öyle bir bağırmak istiyorum ki; ağlamaktan boğazımın yandığı gibi yansın boğazım. Öyle bir bağırmak istiyorum ki; hissettiğim acı boğazımı kanatsın. Sustuklarım kanımla aksın. Öyle bir bağırmak istiyorum ki; sustuklarım canımı alsın. Kalem ayaklansın ve anlatamadıklarımı benim yerime anlatsın. öyle bir sustum ki; yalnızlığın mahsenlerine kapatıldım. ve şimdi öyle bir bağırmak istiyorum ki; haykırdıklarım canımı alsın ya da beni olduğum yerden ışınlasın.

  Bir gün bir mesaj buldu onu. "Selam kitap önerisi verir misin?" Ve öylece sohbet başladı. Üçüncü gün toz oldu. Olan küçük kıza oldu yalnızlığında boğuluyordu. Bir bildirim buldu onu " sanırım hayır" bu kızın sorusuna verilmiş bir cevaptı. "Kimsem yok diyenler hiç birinin kimsesi olmaya çalıştınız mı?" Ve başka bir sohbet başladı. Sonunda çocuk numarasını verdi. Konuşma devam etti. Çocuk ona yardım ediyordu. Yalnızlık denizinde boğulurken bir el onu bulmuştu. Bu el öyle bir eldi ki kızın tüm boş zamanlarını ve zihnini dolduruyordu; ama kız? Peki kız çocuğa ne veriyordu? Tam aksine önüne taş oluyordu. Kız hep korkardı istenmediği yerde durmaktan. O gün hararetli bir konuşma dönüyordu. Pat internet kesildi saat sabahın dördü. Çocuk ondan cevap bekliyordu yapacak bir şey yoktu. Uyandığında sabah yediydi. Çocuğa yazdı görünüşe göre çocuk kırılmıştı. Kızın çekip gittiğini sanmıştı açıklamasını yaptı ve bekledi. Saat öğlen on iki ve beklenen görüldü. Durdu durd...